#9 Wypadek

- Chcę ku*wa przerwy… - powiedziałam ze łzami w oczach.

- Ale od czego? – spytał Jacob.

- Od was obu… Daję wam tydzień. Macie się pogodzić! –

- Hayley. Nie zmuszaj mnie do tego. Proszę! – krzyknął Aron.

- Choć raz muszę się z nim zgodzić.- rzekł zdezorientowany Jacob.

- Ma być tak jak powiedziałam i koniec! A teraz wyjdźcie. Muszę pomyśleć. – zakończyłam.

                Gdy miałam zupełną pewność, że nie ma ich w pobliżu postanowiłam udać się na krótki spacer alejką.

                Przechadzałam się wolno po mojej ulicy, lecz gdy ujrzałam biegnących za mną Arona i Jacoba chciałam przebiec przez ulicę by uniknąć spotkania z nimi. Chciałam… Bo potrącił mnie samochód.

Wylądowałam w szpitalu. Zapadłam w śpiączkę. Przez cały czas byłam obecna jako duch. Moje życie wisiało na włosku. Stałam tak patrząc na moje ciało. Jeszcze żyłam.

- Pamiętaj. Nie poddawaj się. – mówiła do mnie pielęgniarka przez całą drogę na salę.

Po jakimś czasie postanowiłam zobaczyć co u Arona i Jacoba. Krzyczeli, ale ich kłótnię przerwała Xerda.

- Co wy odwalacie?! – milczeli.

- Hayley leży tam na sali! Nie wiadomo czy przeżyje, a wy się kłócicie o to, który jest winny?!- powiedziała ze łzami w oczach.

- Więc teraz wam odpowiem. Obaj jesteście! – wykrzyczała jednocześnie płacząc.

Chłopacy  spojrzeli na nią po czym Jacob odszedł. Aron został i przytulił Xerde. Postanowiłam pójść za Jacobem. Poszedł na dwór. Wyciągnął papierosa i poszedł do sklepu po wódkę.

Palił tak popijając to czystą.

- Jaki ja jestem poje*any ku*wa! - powiedział, po czym zaczęłam płakać. Tak bardzo chciałabym ich przytulić.

Chwilę później znikąd podszedł do niego Jeffrey.

- Hejo. – powiedział.

- Siema. –

- Widzę, że humor nie dopisuje. – Jacob milczał.

- Wiem co ci pomoże. – dodał.

- Mi to już ku*wa nic nie pomoże. –

- Ale nie musisz od razu tak ostro… - zaśmiał się Jeff.

- Taa… -

- A tak w ogóle co taki przystojniak robi sam w środku miasta? – spytał Jeffrey. Jacob niespodziewanie się podniósł.

- Co ty?! Nie jestem ku*wa pedałem jakimś! – wrzasnął, po czym wszedł do środka . Wbiegłam za nim. Poszedł z powrotem pod moją salę. Krążyli tam z Aronem dość długo przyglądając mi się z za szyby. Niespodziewanie jednak mój stan zaczął się pogarszać. Zaczęłam umierać...