#7 Dalszy ciąg

- No zostałam jeszcze chwilkę na basenie… A poza tym, jak ty tu wszedłeś? – spytałam.

- Kiedy pobiegłaś za swoim Jacobem kochanym, zostawiłaś drzwi otwarte! – krzyknął.

- Uspokój się! –

- Jak mam być spokojny?! Ten debil tak namieszał ci w głowie… Mam wrażenie, że… - po tych słowach z jego oczu wydobyła się jedna mała praktycznie nie widoczna łezka.

- Aron… -

- Mam wrażenie, że…  Że to nie ma sensu… -

- Nawet tak nie mów! Wiesz, że to nie prawda… Proszę Cię!- i właśnie w tym momencie moje nerwy puściły… Rozpłakałam się jak małe dziecko… Po czym podbiegłam do Arona i mocno go przytuliłam.

- Proszę Cię przecież sam tego nie chcesz… -

- Hayley… Musimy zrobić sobie przerwę… Muszę to sobie przemyśleć… Jacob będzie zadowolony… - powiedział. Z jego oczu wydobyło się jeszcze kilka ,łez po czym odszedł. Zostałam sama. A najgorsze jest to, że ja nadal go kocham…

                Następnego dnia obudził mnie dzwonek do drzwi. Wyjrzałam przez okno, padało. Gdy zeszłam na dół i otworzyłam drzwi ujrzałam Jacoba. Stał cały przemoknięty.

- Cześć… - powiedział.

- Hej, właź.. – odparłam obojętnie. Jacob wszedł. Był cały mokry. Spojrzałam na niego.

- Czekaj zaraz przyniosę Ci jakieś rzeczy… -

-Ale… -

- Spokojnie… Czasem nosze za durze bluzy. – Jacob pokiwał głową po czym zaczął się rozbierać. Milczałam, szłam przed siebie. Podałam mu bluzę, była różowa.

- Wyglądam jak pedał. – roześmiał się chłopak.  Jak zwykle potrafił mnie rozbawić. Zaczęliśmy się śmiać. Później przeszliśmy jednak do oglądania serialu.

Gdy skończyliśmy oglądać, Jacob wszedł do pokoju i spojrzał na podłogę.

- Co to jest? – Jacob wskazał na górę poduszek na dywanie.

- Twoje łóżko. – odpowiedziałam poważnie.

- Myślałem, że… - zamilkł.

- A co takiego myślałeś? –

- Nie ważne już… - odpowiedział trochę speszony. Oczywiście wiedziałam, że wolałby spać razem ze mną.

                Rano obudziłam się obok Jacoba. Taa… to było do przewidzenia. Odepchnęłam go i krzyknęłam:

- Jacob! Powaliło Cię?!- chłopak zaczął się głośno śmiać.

- No przepraszam… Tak słodko spałaś… - Mówił śmiejąc się.

- Ha,ha. Śmieszne. – taa.. strzeliłam focha.

Jednak chwilę później zadzwonił telefon…

- Aron! – krzyknęłam.