#5 Spotkanie

- Hej! – krzyknęłam z radością.

- Moglibyśmy się spotkać?-

- No jasne wpadaj. – rzuciłam po czym rozłączyłam połączenie. Ehh… Na reszcie będę mogła z nim porozmawiać na osobności.

                Nie minęło kilka minut, a rozległ się dzwonek do drzwi. Był to mój kochany Aron z moim ulubionym figlarnym uśmieszkiem.

- Siemka Hayley! – rzucił niewinnie.

- Cześć !- powiedziałam po czym podeszłam i cmoknęłam go w policzek.

- Tylko tyle?- spytał z uśmiechem na twarzy. Ja zaczęłam się śmiać.

- Droczysz się ze mną?-

-Ależ  skąd.- odparł przyciągając mnie do siebie. Po jakże urokliwym pocałunku weszliśmy do środka.

Gdy tylko wstąpiliśmy na teren salonu kazałam się mu rozsiąść wygodnie na  kanapie, po czym zaczęłam:

- No bo… Chodzi o Jacoba… -

- Nom. –

- Mówił mi dużo różnych rzeczy i… -

- Egh… Co ten dureń znowu wymyślił? – gdy Aron wydał z siebie te słowa jego wesoła twarz zamieniła się w pełną zniewagi twarzyczkę rozgniewanego dziecka.

- Powiedział, że nie jesteś tym na kogo wyglądasz… O co mu chodziło? –

- Nie będę Cię oszukiwał… Już od lat mam z Jacobem na pieńku. Nie lubimy się, a on jest po prostu zazdrosny. – odpowiedział ze spokojem.

- Proszę Cię Aron. Nie mów mu, że Ci powiedziałam. Nie chce niszczyć tego co jest między nami. –

- A co jest? – spytał z lekkim podirytowaniem w głosie.

- My tylko się przyjaźnimy. Nic więcej. – odparłam jednocześnie kojąc złość Arona.

- Przepraszam. Ale jak tylko słyszę o tym matole od razu włącza mi się czerwona lampka. – wyszeptał jednocześnie mnie przytulając.

- Aron… nie nazywaj go tak… może i jest czasem głupi, ale jednak jest moim przyjacielem i martwi się o mnie… -

- Hayley, on ewidentnie Cię podrywa. –

- Dobra. Koniec tematu. – zakończyłam wtulając się w Arona.

                Rano obudziłam się u boku Arona. Ktoś dobijał się do drzwi.