#4 Zamieszanie

Moje oczy ujrzały Jacoba bez koszulki.

- Co ty tu… -

- Nie oszukujmy się. Wiem, że na mnie lecisz. – powiedział. Był pijany.

- WTF?! Jacob bo ja… - nie dokończyłam.

- Hej, hej, hej MAŁA! – zaczął śpiewać chłopak.

I tak zostałam sama z pijanym Jacobem. Nie wiedząc co mam robić usiadłam na podłodze w milczeniu i słuchałam co mówi.

- Hayley, chce mi się pić. –

- Tobie już wystarczy. – odparłam z uśmiechem na twarzy.

- Głodny jestem. –

- Zjesz rano. –

- A kiedy będzie rano ? –

- Jak będzie jasno, koniec tematu. – próbowałam zakończyć.

- Hayley, zimno mi przytul mnie. –

- To się ubierz. –

- Nie! Masz mnie przytulić bo inaczej zacznę się turlać po ziemi! –

- A mam zadzwonić po Huntera? – spytałam złowieszczo. Hunter był najlepszym i najrozsądniejszym przyjacielem Jacoba. To on zawsze wyciągał go zaćpanego z klubu.

- Nie! Nie dzwoń! Już śpię… Ale może jakiś buziak na dobranoc ? – Jacob spojrzał na mnie maślanymi oczkami. Dlaczego zawsze muszę mu ulegać?! Tego nie wiem. Ale podeszłam do niego i gdy już miałam zetknąć usta z jego policzkiem chłopak przekręcił głowę. I wyszło jak wyszło. Pocałowaliśmy się. Może i był to najlepszy pocałunek w moim życiu, ale z przyjacielem.

                Kiedy nasze usta się rozłączyły spojrzałam na niego. Na twarzy miał wyraźnie widoczne zadowolenie. Odwróciłam się po czym odeszłam do kuchni. Jacob mierzył mnie wzrokiem do puki nie zniknęłam z jego pola widzenia.

                Rano gdy weszłam do pokoju Jacob szybko się podniósł.

- Hayley, hej. –

- No cześć. – odpowiedziałam po czym zaczęłam zbierać z podłogi jego ubrania. Podałam mu je do ręki po czym poszłam do szafy poodnosić pranie.

- Dzięki. – powiedział odbierając rzeczy.

- Na dole masz śniadanie. –

- Ok. – powiedział i zszedł na dół.

Kiedy zeszłam do kuchni Jacob siedział przed pustym talerzem bacznie obserwując każdy mój ruch.

-  Ymmm… Jacob…? – chłopak spojrzał na mnie pytającym wzrokiem po czym powiedział:

- Tak? –

-Bo wiesz … Ja i Aron… -

- Tak wiem… -

- To dlaczego mnie wczoraj pocałowałeś? – zapytałam.

- Ehh… Bo tak… -

- Co znaczy „bo tak”?! –

- No po prostu… Chciałem. –po tych słowach podszedł do mnie i mnie przytulił jednocześnie próbując zmusić mnie do kolejnego pocałunku.

- Jacob nie! Przecież jestem z Aronem. –

- Oj tam. – powiedział po czym usiadł z powrotem do stołu.  

                Rozmawialiśmy z Jacobem tak przez dwie godziny, gdy nagle zadzwonił do niego telefon. Był to Hunter.

- Hayley. Ja muszę spadać wpadnę jutro. – powiedział Jacob.

- Ok. Pa. – zostałam więc sama. Dużo myślałam nad tym co zrobił Jacob. Nagle ni stąd ni z owąd zadzwonił telefon. Aron! Ucieszyłam się.

- Hej Hayley! Jesteś w domu? -