#3 Powrót

-Coś się stało? –spytałam po czym spojrzałam w głąb błękitnych oczów Arona.

- Muszę ci coś…-

- Hayley, kto to jest?  - przerwał mu Jacob. Przeleciałam wzrokiem Jacoba  po czym odparłam ze spokojem.

- To jest Aron. –

- Hmmm… Aron… OK, ale musimy pogadać. –

- No to mów. – powiedziałam podirytowana. Jacob odepchnął Arona po czym oznajmił:

- A ty kolego chyba musisz już iść.- po tych słowach poszedł odprowadzić go do furtki coś przy okazji mu tłumacząc. Gdy wrócił podbiegł do mnie i zaczął mnie przepraszać za wczoraj.

- Najpierw wyganiasz mojego gościa, a teraz mnie przepraszasz?! – wydarłam się. Jacob spojrzał na mnie po czym zapytał:

- Co cię z nim łączy? –

- N-nic… A co ci do tego?! – odpowiedziałam, po czym delikatnie go popchnęłam w tył.

- No ja mam nadzieję… Nie jest tym na kogo wygląda, a ja po prostu się o Ciebie martwię. – odparł.

- Mógłbyś mi wytłumaczyć jeszcze coś?! – krzyknęłam. Jacob spojrzał na mnie pytająco.

- Co Ci wczoraj odwaliło?! – po tym pytaniu chłopak spojrzał na mnie ze śmiechem widocznym w oczach.

- Dobrze mnie znasz i wiesz jaki jestem. Nie gniewaj się już za to i chodź ze mną do kina. – roześmiał się.

- Pfff… Wielki mi flirciarz… A po za tym dziś nie mogę. Muszę przeprosić za ciebie Arona. - prychnęłam.

- Tego debila?! No dobra jak chcesz, ale uważaj na niego. - kiwnęłam głową, a Jacob odszedł. To dziwne, że zawsze mu ulegam. Może to przez te jego zielone oczka? Ehh… Czas zadzwonić do Arona.

- Halo? – odezwał się głos.

- Hej Aron, moglibyśmy spotkać się zaraz w kawiarni na rogu? –

- No jasne, za pięć minut będę. – po tych słowach rozłączył się.

                Gdy tylko weszłam do kawiarni na samym końcu ujrzałam Arona. Podeszłam do niego po czym powiedziałam:

- Hej Aron! –

- No siema. – odparł. Rozmawialiśmy dość długo, ale chwilę później chłopak przerwał.

- Hayley, muszę Ci coś powiedzieć. – wymamrotał.

-Tak? –

- Bo… Ja… Ty… Fuck! Nie myślałem, że może być to takie trudne… - milczałam nie wiedząc co chce mi przekazać. Mogłam jedynie się domyślić.

- Uznałem, że pasu…jemy do siebie… -

- Czyżby moje marzenie się spełniło?! – pomyślałam.

Chłopak jednak kontynuował a ja milczałam.

- Bo wiesz, podobasz mi się i no… chcesz być moją dziewczyną? – ehhh.. typowy facet…

- T-tak…,znaczy nie… znaczy tak! –

- Jacob mnie ukatrupi, a jego przy okazji… - pomyślałam po czym przytuliłam chłopaka.

                Ten wieczór mógłby trwać w nieskończoność, ale nie trwał… Aron odprowadził mnie do domu ,tak jak w dzień w którym się poznaliśmy.

Gdy weszłam do swojego pokoju…

-Jacob?! -