#2 Trudna Rozmowa

Następnego dnia podążałam tą samą alejką, do tego samego sklepu w nadziei, że uda mi się GO spotkać. Niestety nie spełnił moich oczekiwań… Nie było Go…

Gdy wyszłam ze sklepu usiadłam na ławeczce rzucając zakupy obok. Wyciągnęłam telefon       –  trzy nie odebrane połączenia.

- No nieźle… - pomyślałam, po czym otworzyłam powiadomienie nawet nie sprawdzając kto dzwonił.

- Siema Hayley! – usłyszałam zza pleców znajomy głos.

- Jacob! – krzyknęłam po czym rzuciłam się w stronę chłopaka.

- Dlaczego nie odebrałaś? – spytał z minimalną złością na twarzy.

- Ehhh… Tęskniłam. –

- Ja bardziej! –

- Droczysz się ze mną?! –

- Skądże. – odparł uśmiechając się.

Po tym krótkim przywitaniu Jacob zaproponował wspólne wyjście do klubu. Zgodziłam się.

                Gdy tylko stanęliśmy u progu klubu nocnego Jacob chwycił mnie za rękę po czym powiedział szeptem:

- Nie ufaj nikomu. –

Ja całkowicie zmieszana Jego zachowaniem kiwnęłam głową. On uśmiechnął się i zaciągnął mnie do środka.

                W sali było pełno ludzi, ale nawet w tak wielkim tłumie udało mi się rozpoznać twarz Xerdy.

Kiedy już miałam ruszyć w jej stronę Jacob przyciągnął mnie do siebie po czym powiedział:

- O dwudziestej trzeciej przed wejściem. –

- OK. – odpowiedziałam po czym spojrzałam na zegarek. Była dwudziesta druga.

Gdy tylko podbiegłam do Xerdy od razu można było poznać, że jest pijana.

- Sjema stara! – wrzasnęła .

- Ciszej. – oznajmiłam śmiejąc się pod nosem.

- Spoczko loczko. – odpowiedziała.

                I tak jeszcze długo rozmawiałyśmy, gdy wybiła dwudziesta trzecia. Czekałam na zewnątrz na Jacoba tak z dwadzieścia minut, ale nigdzie go nie widziałam więc postanowiłam rozejrzeć się za nim w środku.

Obeszłam cały klub, ale Jego nie było dlatego zaczęłam rozważać powrót do domu samotnie. Kiedy wychodziłam już z terenu klubu zauważyłam nikogo innego jak Jacoba. Tylko szkoda, że z jakąś  szczupłą blondyną.  Gdy tylko zauważył mnie w pobliżu odepchnął ją.

- Hay…-

- Co to ma być do cholery?! – wydarłam się nie dając mu dokończyć.

Zmieszany chłopak chwycił mnie w talii po czym pocałował. Odepchnęłam go rękami.

- Przecież jesteśmy tylko przyjaciółmi! - pomyślałam po czym pobiegłam do domu. Zdawało mi się, że chwilę za mną biegł, ale później zrezygnował.

                Gdy nastał świt obudził mnie dzwonek do drzwi. W progu stał Aron.

- Hej Hayley, musimy pogadać… -