#19 Zamach

Tydzień później wypuścili Arona. Wszystko niby było ok. Do czasu gdy Jacob nie postanowił z nim pogadać. Gdy tylko wszedł do jego domu Aron wyjął pistolet z kieszeni.

- Ku*wa! – wrzasnął Jacob, po czym padł na krzesło kiedy kulka z pistoletu przebiła jego brzuch.

W tym samym momencie weszłam do domu Arona by sprawdzić jak mają się sprawy. Kiedy tylko weszłam do salonu chłopak skierował w moją stronę pistolet. W momencie kiedy zobaczyłam wykrwawiającego się Jacoba sparaliżował mnie strach.

- Co ty żeś zrobił?! – krzyczałam w stronę Arona. Chłopak jedynie dołożył mu kolejną kulkę, tym razem w rękę.

- Albo teraz dasz mi się przelecieć, albo Jacob oberwie jeszcze raz.- powiedział Aron z uśmiechem na twarzy.

- Nie rób tego Hayley. – powiedział Jacob ostatkiem sił.

- Zamknij mordę! – powiedział Aron po czym uderzył Jacoba z pięści w twarz.

- Nienawidzę cię! – krzyknęłam ze łzami w oczach.

- To jak będzie? Kolega ma dostać jeszcze raz? –

- Nie… Zrobię to.. – odparłam  cicho.

- Wiedziałem, że się jakoś dogadamy… - odparł uśmiechając się.

                Kiedy Aron miał na sobie jedynie bokserki, a ja byłam tylko w bieliźnie, pod nie uwagę Arona, Jacob podniósł się, wyrwał Aronowi pistolet i powiedział:

- Żryj piach! – upadając razem z postrzelonym w ramię złoczyńcą. Ja nie wiedząc co robić jak najszybciej zadzwoniłam po policje i pogotowie. Kiedy stałam tak nad Jacobem płacząc, Aron niespodziewanie wstał i przyłożył mnie do ściany. Na szczęście w porę do domu wkroczyła policja.

                 Kiedy wyprowadzili Arona podbiegłam do Jacoba. Był nie przytomny, ale oddychał.

- Jacob, przepraszam cię! Przepraszam za to, że cię w to wplątałam. Nie zostawiaj mnie. Proszę! – krzyczałam nie mogąc nic zrobić. Po pięciu minutach mojego błagania w końcu przyjechała karetka.

- Dobra, zabieramy go do szpitala. – mówili między sobą ratownicy.

- A pani jedzie z nami. – dodali, po czym dali mi srebrny koc.

                 Kiedy dojechaliśmy do szpitala Jacoba zabrali na stół operacyjny by wyciągnąć kulki.

I w tym właśnie szpitalu znajdował się również Aron.

- Hayley… - powiedział cicho Aron.

- Co ty tu robisz?! – odpowiedziałam zdenerwowana płacząc.

- Przyszedłem udowodnić ci, że jestem od niego lepszy. – powiedział jeszcze ciszej.

- Ty jesteś nienormalny! Jacob leży na stole, nie wiadomo co z nim, a ty nadal bawisz się w te głupie gierki! –

- Jestem po prostu zakochany. –

- Chciałeś mnie ku*wa zgwałcić idioto! – wydarłam się.

- Oj nie przesadzaj… Ja chciałem się tylko pobawić. Nie lubię kiedy ktoś inny bawi się moją zabawką. – powiedział.

- Mylisz się! Nie jestem twoją zabawką! To ja będę decydować z kim się spotykam i jak wyglądam! – po tych słowach z Sali przed, którą leżałam wywieźli Jacoba. Nadal był nie przytomny.

- Co z nim? – spytałam pielęgniarki.

- A pani z rodziny? –

- Jestem jego dziewczyną. – powiedziałam szybko.

- Aha. Będzie żył. – powiedziała dziarsko kobieta…