#17 Kocham Cię

Kiedy zeszłam na dół by otworzyć stał tam Aron z bukietem kwiatów w ręku.

- Hayley, przepraszam za wszystko. Ja cię nadal kocham… - powiedział natarczywie. Jednak gdy chciał coś jeszcze dodać z góry zszedł zaspany Jacob. Podszedł do mnie, objął mnie jedną ręką, pocałował w policzek i powiedział:

- Co jest ku*wa? –

- Yyy… - zaciął się Aron.

- Okej, to pa… - powiedziałam po czym zamknęłam przed nim drzwi

- A mi to się chyba jeszcze coś należy… - powiedział flirciarsko Jacob.

- Oho… Faktycznie. – Powiedziałam po czym pocałowałam go w usta. Nagle zadzwonił do mnie telefon. Odebrał go Jacob.

- Hayley proszę wróć do mnie! Jeszcze tyle nie przeżytych chwil razem, tyle niespełnionych nocy… - mówił Aron.

- Sory gościu, trochę za późno. Elo! – odparł krótko Jacob po czym rozłączył się.

Później przyszedł do mnie SMS, którym naprawdę się przeraziłam. A treść jego brzmiała tak:

- Hayley, potnę się tym nożem! Ale jak chcesz możesz wbijać… - do wiadomości zostało dołączone zdjęcie z nożem przy ręce Arona.  Przerażona wiadomością jak najszybciej pobiegłam do domu Arona.

Kiedy zadzwoniłam do drzwi stał w nich nie kto inny jak Aron w szlafroku.  Kiedy tylko się zbliżyłam wciągnął mnie on do środka, po czym zrzucił szlafrok. Był nagi.

- Aron. Nie rób nic głupiego. – mówiąc to zaczęłam bać się jeszcze bardziej niż na początku. Chłopak jednak nie posłuchał i zdarł ze mnie ubrania.

- Ty jesteś chory! – wydarłam się.

- Chory, ale z miłości. Nie musisz się bać. – powiedział głosem psychopaty. Ni stąd, ni z owąd do drzwi zaczął dobijać się Jacob.

- Otwórz te cholerne drzwi bo zaraz je sam wywarze! – krzyknął po czym wywarzył zamek. Kiedy tylko zobaczył co się tu dzieje, podbiegł do Arona i zaczął nawalać mu w twarz pięściami.

- Ty sk*rwysynie! Ty po*ebie! –krzyczał nie ustając bicia. Ja tylko na to patrzałam. Patrzałam jak nie doszły gwałciciel płaci za swoje czyny. Kiedy Jacob nabrał pewności, że Aron leży nie przytomny podszedł do mnie i mocno mnie przytulił oddając mi swoją  bluzę.

- Jak ty to robisz, że jesteś zawsze gdy cię potrzebuję? – spytałam.

- Medżik.- odparł z uśmiechem.

                Gdy tylko doszliśmy do domu Jacoba, w sumie on doszedł bo ja przez całą drogę byłam przez niego niesiona, postawił mnie na ziemi, po czym poszliśmy do jego pokoju.

- To jaką chcesz bluzę? – spytał spoglądając na mnie.

- Nie no. Zostanę w tej. –

- Hayley, na pewno? Chodziłem w niej cały dzień. – roześmiał się.

- No i co? Jest taka ciepła i miła w dotyku… -

- Tak jak ja. – dodał chłopak.

- Tak. Tak jak ty. – odparłam z poważną miną. I w tym momencie oboje się roześmialiśmy. Nagle jednak Jacob spoważniał.

- Hayley… Bo ja nigdy ci tego nie mówiłem… Ale… No… Czuję coś do ciebie… - powiedział zacinając się.

- Ja do ciebie też. – uśmiechnęłam się.

- Ale ja coś więcej niż przyjaźń. Nie kocham cię jako przyjaciółkę… Bardziej jako dziewczynę… -

-Yhy… Ktoś tu chce por…ać. – roześmiałam się.

- Kocham cię, że kocham, a to drugie to przy okazji. – roześmiał się.