#16 Zdrada

- Aron, albo ty jej to powiesz, albo ja to zrobię! – krzyknęła dziewczyna.

- Nie odważysz się… - odparł chłopak.

- Hayley, Aron... On cię zdradził… -

- Nie wierz jej! – wrzasnął chłopak.

- Daj mówić Xerdzie. – postanowiłam.

- Bo Aron i ja… -

- Aron proszę powiedz, że to nie prawda! –

- Ona kłamie. – powiedział.

- Hayley zauważ… Teraz sama się wkopałam… -  powiedziała Xerda.

- Nie…  Ja ku*wa nie wierzę! Nienawidzę was! – wydarłam się, po czym spoliczkowałam Arona. Kiedy wszyscy się kłóciliśmy Jacob w tym czasie poszedł do domu. Postanowiłam więc do niego zadzwonić.

- Cześć Hayley. –

- J-Jacob… Mógłbyś przyjść? – spytałam płacząc.

- Hayley? Ty płaczesz? –

- N-Nie… -

- Przecież słyszę… Dobra już idę. – zakończył.

                Kiedy Jacob zadzwonił do drzwi podeszłam i otworzyłam.

- Wiedziałem! – krzyknął gdy tylko zobaczył mój rozmazany makijaż, po czym przytulił mnie.

- Zdradził mnie… Ten sk*rwiel… -

- Hayley, spokojnie… -

- Łatwo ci mówić… - powiedziałam wtulając się jeszcze bardziej.

- Dobra rozbierz się, rozgość się, a zresztą rób co chcesz. – po tych słowach Jacob zaczął ściągać koszulkę.

- Chodziło mi o bluzę. Jak już tam se wszystko załatwisz przyjdź do góry. – dodałam i weszłam na górę. Kiedy tylko Jacob zjawił się w pokoju ja leżałam na łóżku.

- Życie jest niesprawiedliwe! – krzyknęłam.

- I ty mi to mówisz? – spytał chłopak. Usiadł na łóżku po czym na mnie spojrzał.

- No tak, przepraszam. – powiedziałam po czym położyłam się mu na kolanach. Jacob uśmiechnął się do mnie po czym oparł się o ścianę.

- Hayley? Może obejrzymy jakiś film? – spytał chłopak.

- Możemy. – odparłam i włączyłam telewizor.

Kiedy film się skończył Jacob wstał.

- J-Jacob, proszę zostań… -  błagałam.

- No dobra. Ale należy się jakaś nagroda… - odpowiedział.

- A cóż byś chciał? – spytałam siadając na łóżku.

- A buziaka… - powiedział wolno. Zaśmiałam się i pocałowałam go w policzek.

- A-a-a… Nie tak łatwo. W usta bym chciał… - zaśmiał się. Podeszłam więc do niego i pocałowałam go.

-Mry… Nieźle. – zaśmiał się chłopak.

- No to co?  Liczy się? –

- Niech będzie, ale takiego samego buziaka chce rano. – zdecydował.

Następnego dnia obudził nas dzwonek do drzwi…