#13 Babcia Arona

- Tak? – spytałam.

- No bo… -

-Hej kochanie. – przerwał Aron przytulając mnie i jednocześnie mierząc Xerde wzrokiem.

- Ta… ja już muszę iść… - powiedziała cicho speszona dziewczyna i odeszła w ciszy.

                Następnego dnia przyszła do mnie przyjaciółka mojej babci. Przeżyła ona Drugą Wojnę Światową.

- Hayluniu. Ja na chwilkę do łazienki pójdę dobrze? – spytała pani Swietłana.

Kiedy staruszka myła ręce do łazienki wparował Jacob z plastikowym pistoletem w ręku, który jakimś cudem dostał się do mojego domu. Najprawdopodobniej myślał, że to ja będę w łazience i chciał mi zrobić kawał. W tym samym czasie do mojego domu przyszedł Aron.

- Hende Ho! – krzyknął.

- Aaa! Zawał mam! – krzyknęła staruszka po czym oparła się o wannę.

- O ku*wa! – wrzasnął Jacob. Gdy tylko usłyszeliśmy krzyki z góry pobiegliśmy tam z Aronem.

- Babciu?! – wydarł się Aron po czym spojrzał na Jacoba z pistoletem w ręku.

- O f*ck! To ja spie*dalam. – powiedział Jacob po czym wyskoczył przez okno. –

- Jacob! – krzyknęłam po czym zaczęłam mierzyć okolicę wzrokiem by odnaleźć Jacoba. Na szczęście wylądował on na Jeefreyu. W tym samym czasie Aron zbierał swoją babcię z podłogi.

- Nic ci nie jest? – pytał zatroskany chłopak.

- Ten g*wniarz zapłaci za swoje czyny! Satanista jeden! – krzyczała babcia.

- Chodź babciu, odprowadzę cię do domu. – zaproponował Aron.

- A ty to Aronku taki grzeczny chłopaczek jesteś i ładny taki. Heylunia ma szczęście… Takiego porządnego mężczyznę se znalazła. Do widzenia Hayley. – powiedziała życzliwie staruszka.

- Do widzenia… - odparłam. Pomimo tak długiego czasu, nadal nie mogę przewidzieć czynów Jacoba. Chyba za bardzo go uniewinniam. A co do Arona… Może pani Swietłana miała rację… Może i jest idealny… A może jednak nie…

                Następnego dnia wstałam dość wcześnie. Kiedy się ubrałam postanowiłam do kogoś zadzwonić. Nie wiem dlaczego, ale coś kazało mi wybrać numer Jacoba.

- Siemaaaa! – wydarł się Jacob. Najwyraźniej był pijany.

- Hej, moglibyśmy się spotkać? –

- Nom to za pięć minutek. –

- Nie! Teraz! – postanowiłam.

- No już… Nie tak ostro… - powiedział flegmatycznie.

- W kawiarni. –

- Jakiej?-

- Tam gdzie zawsze. – powiedziałam podirytowana.

- Okkkkk… - zakończył.

                Kiedy doszłam w umówione miejsce  zobaczyłam tam opartego o słup Jacoba…